Czym dla człowieka jest praca?

Pracoholizm

Brak pracy to jeden problem. Drugi problem to jej nadmiar. Zwłaszcza kiedy nie istnieje żaden fizycznie dostrzegalny zewnętrzny przymus czy nacisk, który skłaniałby człowieka do pracy ponad siły oprócz jego własnej ambicji. Przyklejony do ekranu swojego laptopa od bladego świtu do późnej nocy, biegnący nawet po ruchomych schodach, jedzący lunch w biegu, bez odrywania wzroku od ekranu komputera (lub wcale go nie jedzący), zawsze z teczką papierów, którymi trzeba się pilnie zająć, nie był na wakacjach już kolejny rok, nie zawsze ma się czas ogolić (ba, czasem nawet porządnie umyć!), o dzieciach wie tyle jak mają na imię, o żonie - pamięta, że jest ktoś taki bo skąd ta obrączka na palcu…? - oto standardowy obraz pracoholika.

W imię czego? - powody są różne: satysfakcja osiągania, zdobywania (już nawet nie pieniędzy, po prostu kolejnego postawionego celu), chęć udowodnienia innym na co mnie stać, rywalizacja, zabezpieczenie bytu “na czarną godzinę”, i inne.

Niestety dopiero zawał serca albo potwierdzona klinicznie silna depresja są w stanie wyrwać nieszczęśnika z błędnego koła i zmusić do zastanowienia. I dobrze jeśli tak się stanie wcześniej niż później, wtedy ma szansę obudzić się jeszcze w porę aby zacząć naprawdę żyć…?

Satysfakcja z pracy

Niektóre rodzaje pracy dają więcej natychmiastowej satysfakcji, wypływającej z widocznych “gołym okiem” efektów, inne zdecydowanie mniej. Ciężko jest dostrzec od razu efekty ciężkiej pracy nauczyciela, zwłaszcza gdy jego klasa składa się z 30 rozbrykanych nastolatków. O wiele łatwiej jest np. wykonać 50 telefonów do klientów lub odpisać na 100 maili. Ale też innymi ambicjami kieruje się każdy z nas i innymi talentami dysponujemy. Długo trzeba czekać na efekty pracy twórczej (np. naukowca), znacznie krócej na efekty pracy odtwórczej (sprzątaczki, kucharza, etc.).